dzyatlava.by Городской портал
Погода Карта Форум

Дзятлава

Дзятлава

Вёска

З блога Адама Глобуса.

Як яна далёка ад мяне, мая вёска. Тая вёска, дзе пражылі мае дзяды, прадзеды і прапрадзеды. Здавалася б, сеў ды паехаў, і праз якіх дзве-тры гадзіны ты ў вёсцы, ты ў сваёй Варакомшчыне. Не едзеш, адкладаеш, бо ніякай пільнай патрэбы адведаць вёску ў цябе няма, а ты жывеш актуальным і тэрміновым, неадкладным і выгодным. Якая патрэба ў адведванні старой вёскі, дзе ні дзеда ні бабы даўно няма? Ніякай відавочнай патрэбы няма, але ж нейкая сіла цягне цябе туды, нейкія галасы клічуць.

Сніцца яна табе часта. Сніцца яна кепска.

Гарушчая

paging_filterНашёл статью, которая взволновала, заставила задуматься. Опубликована была недавно, но об этой истории слышу впервые.
Приведу текст статьи полностью...

— Ты, як прыйдзеш на яе сядзiбу, то гукай, можа, пачуе i выйдзе, а так не знойдзеш бедную ў тых разваленых хiбарах, — навучала знаёмая, калi даведалася, што я накiроўваюся да Галiны Якубоўскай.
Але гукаць не прыйшлося. Я дагнала Галiну Уладзiмiраўну на дарозе. Яна несла ў руках пакет з хлебам, а праз плячо была перакiнута торбачка з нейкай паклажай. Яе сядзiба адразу пры дарозе. Некалi была ў чыстым полi, а цяпер, як Дзятлава разбудавалася, то апынулася ў горадзе. Мiж пладовых дрэў размясцiлiся чатыры хiбары — адна страшнейшая за другую. Разваленая хата, склеп, паветка i хлеў. Я спрабавала здагадацца, куды ж накiроўваецца гаспадыня са сваёй паклажай, бо нi адну з гэтых будынiн нельга было прыстасаваць для чалавечага жылля. Яна запрасiла мяне ў паветку. Злепленая з дошак пабудова была настолькi дзiравая, што ў шчылiны мог пралезцi кулак. Цi варта казаць, як тут зiмой студзёна.

СЛЕД ГОРДАЙ ЗНІЧКІ

Нашёл материал о дятловчанине, со слов автора достаточно известной личности, а я об этом слышу впервые...

СЛЕД ГОРДАЙ ЗНІЧКІ
Міхась Казлоўскі

Чамусьці, калі я думаю пра ягоны лёс, то ўяўляю няспешна ідучым па вузенькай сцяжынцы сярод лагодных хваль каласістага жыта. Ідзе і светла ўсміхаецца роднаму небу, кучаравым аблачынкам, якія плывуць у таемную даль, ласкаваму ветрыку, што, як бы пацяшаючыся, ускудлачвае яго віхрастыя непаслухмяныя валасы. А вакол на многія кіламетры чутно вясёлае стракатанне конікаў між акіяна даспелых каласоў. Прыветліва ківаюць яму галоўкамі сіне-блакітныя валошкі, шчыра вітаюць бялявыя рамонкі. А ў вышыні бясконцую песню Радзімы спяваюць яму сціплыя птушкі беларускіх палёў. Лявон Мазура вяртаецца дадому. І ніяк не можа дайсці...

Спонсоры